افتخار دارم که سروده شاعر عزیزی را نیز
خدمت دوستان گرام
در این پست قرار دهم:
شعرمن: (مست وهشیار):
دیشب از میکده بگذشتم و یک مست خمار
از رهی آمد و پرسید مرا با دل زار
عشق در میکده و خان وفا کنج دل است
به کجا میروی ای صالح دائم هشیار !!!
به کجا ره سپری ، هر شب و هرشب بیدار؟!
گفتمش جان دلم باز به میخانه برو
دل ما با دل تو ... هیچ ندارد گفتار !
تو اسیر مّی و ما مست شب و عرفانیم
مستی باده ترا بوده...مرا ؟! غصه’ یار !!!
فرزانه شیدا جمعه 26 بهمن 1368
نویسنده:صدای پای نسیم
(آقای علی میرشمس مقلب به :شــیدا):
مست وهشیار:
دیشب از میکده بگذشتی و یک مست خمار
از رهی آمد و پرسید تو را با دل زار؟!
دل تو زار به عشق است نکویش میدار
وینچنین قصه به تاریخ نگردد تکرار
گو به آن باده زن مست که هشیاری من
از سر، مستی یار است و غرور دلدار
گفتی اش جان دلم باز به میخانه برو؟!
تو خودت ساقی مائی به برم جام بیار
او اسیر می و تو مست شب و عرفانی
من اسیر دلم و اینکه نگیری تو غبار
دل من خسته ز هجران و غم یار اینجا
تو بیا ابر کنون بر تن من بیش ببار...
تقدیم به شما سر کار خانم فرزانه شیدا
هم اکنون جاری گردید:
جمعه 26 بهمن1386 ساعت: 21:55
وبلاگ صدای پای نسیم
سراینده شیدا:( آقای علی میر شمس):
از محبت شما شاعر گرانقدر وعزیز ممنونم
شادمانه موفق باشید ودر پناه یگانه هستی
کامیاب : فرزانه شیدا
[ ]
+
بیا محبوب من ، با من وفا کن
دمی با من بمان ، کمتر جفا کن
زهجر و دوریت آشفته حالم
مرا کمتر تو با غم آشنا کن!
مرا پیوند عشقت جاودان است
مرا با عشق تو عهدی نهان است
نخواهم کند دل را من ز عشقت
که بی توزندگی زندان جان است
قسم برعشق وبرمهر و صداقت
بسوزم من ز هجرت تا قیامت
اگر باید ز عشقی من بمیرم
چه کس بهتر زتو، جانم فدایت
توگرخواهی زعشقت دل بگیرم
برو هر شب دعا کن تا بمیرم
قسم بر آن خدائی که پرستی
بمیرم هم ز تو دل بر نگیرم
منم در عشق تومرغی گرفتار
دگر این قلب غمگین را میآزار
اسیراین قفس ماندم ولی باز
همیشه عاشقانه با توأم یار
توخود دانی که درعشقت اسیرم
زامروز و ز فردا بی تو سیرم
به عرش آسمان فریادء دل رفت
خدا غمگین شد از سوزنفیرم
۱۳۵۹/۱۲/۹شنبه اسفندماه
بازنویسی بهمن ۱۳۸۶
سـروده فــرزانه شـــیدا
[ ]
+
بصد آرزو زندگی باختم
به رنج وغم وغصه ها ساختم
ندانسته رفتم ره مرگ خویش
خودم مرا به غمها در انداختم
به عشقت شدم واله ای دربدر
به آوراه گی ، دائما در سفر
به بیماریم وتب، همیشه روان
نیازم به بستر، ز سو جگر
یگانه دلم را ، به غم سوختم
غمء زندگی، در دل اندوختم
به شبها نشستم به کنجی غمین
به ظلمت چراغ ء غم افروختم
نیازء دمی ، دیدن روی تو
رسیدن به سر منزل و کوی تو
به آغوش خود جای دادن ترا
کشیدن بجان بوی گیسوی تو
بدیوانگی رهنمونم نمود
در بی کسی را برویم گشود
مرا ازهمه دور و بیگانه کرد
بدانسان که بامن بجزتو نبود!
کنون ناله ام را کّه خواهد شنید؟!
که برباد رفتم ، بصدها امید
دگر دیدگانم بجز سیل اشک
بدین چهره ام چیز دیگر ندید!!!
شده دل چو مخروبه ویران سرا
چودادم زکف عاشقی چون ترا
مرا حسرتی مانده ودرد و سوز
ز سوزم قراری نمانده مرا
۸ آذرماه / سه شنبه / ۱۳۶۲
سروده فرزانه شیدا
[ ]
+
زیاس ســینه اندر ساحـل تردید می گشتم
بدنبال یقـــینی محـکم وجــاوید می گشتم
مــرا در وصـل رویـت آرزو هم کُــشت
که حتی در سرای آرزو، نومید می گشتم
(از فــرزانه شــیدا)
مرداد ماه ۱۳۶۳
به شــهر بی کس ها رهـسپارم
غمی جز دوری رویـت ندارم
اگر قرنی گذشت از این جدائی
بدان همواره بی تو بیــقرارم
ف.شیدا/ آذر ۱۳۶۳
زندگی یه کوره راهه ، که باید ازش گذر کرد
واسهء یه لحظه خنده ، عمری رو باید هدر کرد
توی کوره راهه هستی، پیچ وخم یکی دوتا نیست
دل بیچاره رو باید ، آشنا با صد خطر کرد!
ف.شیدا/ آذر ۱۳۶۳
بـیـــا
بیــا امــشب مــرا از غــم رهـا کن
طــبیبم بـاش و دردم را شـــفا کن
بیــا با بوسـه ای گــرم وتوانبــخش
تـب ســوزان ءعـشقــم را دوا کن
بیــا از هــجر تــو بیــمارم امــشب
مـرا ازدرد جــانسـوزم رهــا کن
بیــا حــتی اگــر، نـآئــی بــدرمان
بیــا پــس باغــمم ودردم صفا کن
بیــا با نغــمهء این اشکء رقصان
بـرقــص وبـر دل زارم جـــفا کن
بیــا جــانم بگــیر و درد بُــستان
ولـی تـا زنــده ام ، بـرمـن وفــا کن
ولـی تـا زنــده ام ، بـرمـن وفــا کن
۱۳۶۰/۹/۱۷ آذرماه
ســروده ء : فــرزانه شـــیدا
آشیانه های شعرم به روز است:
آشیانه شعر:
دیوان شیدائی:
دفتر شیدا دلی:
گالری عکس از اسکاندیناوی - ف.شیدا:
در آغوش تنهائی:
وتقدیم به رسم شیدائی:
[ ]
+
(*فلک جان!!!*متلک خدمت شماعرض میکنم قربان!!!*)
فـــلک!! ای آنکه ســرتا پا ز رازی
به چـه چـیز خودت اینــگونه نــازی؟!
چـــرا با این ؛؛ نقاب زنــدگانی؛؛
گـــرفتی جــان انـــسان را ببــازی
بدلــها مـــرگ را اهــدا نمــائی
هــزاران ســــینه را درغــم گُدازی!!!
فـــلک! ای قــاتـل جـان های مــردم
بـرای کُشـتـنت، داری جـــوازی؟!!
تـو آنکــس را که میـخواهد بمـیرد
زمــرگــش دائـــما در احــــترازی!!!
ولـی آنـــرا را که دارد شـــوق بـودن
نــدادی هــرگــزاینــسان امــتیازی!
کٍـــشد هـرکـس تــنی افــتان وخــیزان
به پیــچی، در خـمی ، شــیبی ، فرازی
ونــامـــش را گـــذارد ؛؛ زنــدگانـــی ؛؛
چـه میــماند زآن ؟! جــز جــان ببــازی؟!!
نمـــی خــواهم خــدا در ســـرنوشــتم
ببـــخشد بر دلـــم عـــمر ء درازی
هـمین حــدهم بــسی مارا زیاد است
نــدارم مـن به غــمهایــت نیــازی!!!
خـــدا شــاید که شــوخیــش گرفته
که ایـن سـان آدمـی را داده بـــازی!!!
مرا مـهمان تو کــرده!!! چـه ظلمی!!!!
تُووُ روی خـوش ُُوُ مـهمان نوازی!!!!
تو برســـرکـــش دلء ناســــازگارم
عـذابی،غـصه ای، ســوزی، گــدازی!!!
ولــی با صد تاســـف با تو گـــویم
که بایــد مــدتی بــا مــن بــسازی!!!
فــلک جـــانم !!! تـــو خوابــش ببیــنی
که بتـــوانی مــرا افــسرده ســــازی !!!
عــزیزم پنــبه از گـوش ات ،بــرون کن
که آهــستـه بــگویــم با تــو رازی:
بــــرای راحــــتی از شــّر شــــیدا
برو بنشـــین بـــروی جـانــمازی!!!
دعـا کن روزو شــب برعــرش یزدان
ز ؛ شـــیدا ؛ قـلب خود آسـوده سازی
وگرنه تا که هســتم د رجــهانـت
به پیـــچ ؛؛جــاده ء تـند هــرازی؛؛
زفـکرت جان من این را بُــرون کـــن
که میرقصم به هرآهنگ و ســازی!!!!
تاســـف میـخورم بر حـــال و روزت
چـــو باید مـــدتی با مـــن بـــــسازی!!!
فـــرزانـه شـــیدا
۲/۱۱/۱۳۶۲ یکشنبه بهمن ماه
بازنویسی :
بهمن ماه ۱۳۸۶
من فعلا با فلک یخورده چپ افتادم
برای همین شعرامو زیادم جدی نگیرید
لااقل این یکی بیـــشتر جـنبه طــنزه
ومربوط میشه به دوران قبل از رسانس!!!
ودر قرن دوهزار، بازنوشت واضافه شده!!
آشیانه های شعرم به روز است:
آشیانه شعر:
دیوان شیدائی:
دفتر شیدا دلی:
گالری عکس از اسکاندیناوی - ف.شیدا:
در آغوش تنهائی:
وتقدیم به رسم شیدائی:
[ ]
+
*رضا بر جور تو؟؟!! من کی توانم!!!*
غـــریبــی بـی کـس وبی خانـمانـم
بــریــده زنــدگــی دیـگر امــانــم
چه سان زین ورطه خاموش غمبار
خودم راسـوی خوشبـختی کشـانم؟!
خـــدایا خـــنجری درســــینه دارم
گرفــته زخـــم دل دیـگر تـوانــم
هــــرآن انــدیـــشه ای آید به ذهــنم
زآن زخـمی دگــرآیـــد به جـانم!!!
دگـــر نــومـــیدم و تنـهای تنـها
کـّه را نـزددل ء خونـین بخــوانم؟؟!!
کـه ناگـــه جـمله یارانــم برفــتند
چـه سـان خـود را به یـارانم رسانم؟!
مـنم آن کــوکـــب ء بـی نـوروتنـها
که تنــها ، در میــان کهکــشانـم
هـــرآنکــس دردلــم جـائی گــشوده
گـــرفـتی! تــا که مــن تنـــها بمـانم!
رســد برمـــن زهــرســوئی بــلائی!!
ولــی کــی شــکّوه ازغمـها تــوانم؟!!
شـــده ایــن آرزو تا لـــب گــشـایــم
ولــی کُـــو قــدرت حــرف وبیـانــم!!!
چه غـمگینم که باصـد حـرف ســـینه
به لـب خـاموش وسـاکـت، بی زبانـم!
گشــایـم چـون لــبـی گـــیرد صـدایم
بجـایــش گــریـه هــا از دل فــشانم
دلـم خــواهـــد شــبی،آئـی کـنـارم
کـه تا عـــریان کـنم ســوز فـــغانم
گــــذارم ســر بــروی دامــن تــو
بــدامــانـت ز دل اشــکی فــشـانم
خـــدایا ایــن سـخن بـرمـــن ببـخـشا
کــه از کـف داده ام اکــنون عـــنانم
نبـاید اشـــک ء مـن آ لـــوده ســازد
مقـــدس دامــــنی ، با دیـــدگـانـم
ولــی چــون عــاشــقی درانتــــظارم
نــگه دوزم بــه شــــب بــرآ ســـمانم
کــه ازبــهرشــــفای دل بیـآئــی
بـه شــب بــــیدار تــا وقـــت اذا نــــم
هـزاران سـال ما یک لحـظه ء توست
دگــر تـا کــی بامــیدت بــمانــم ؟!
بـدل صـبری نــباشــدهمـــچو ایــوب
کــه برمــن کــم بّود عـمر و زمـانـم
دلـم آنـسان عـــمیقانه غمـین اسـت
کــه پـیرم گـــرچه درظــاهرجـوانـم
چـــنان ســـوهان کشــیده غـم به جانم
که صــــیقل دیــده روح ء ناتـوانـم
مــرا حــتی نــدادی تـک امـــیدی
کـه بیـــنم زآن بــهاری درخـزانـم
به حـــسـرت دیــدگانــم در پـــی شـور
ولــی فــرســــوده از درد گــرانـم !
مـرا هــرگــز نـــبود آرامــــشی چـند
کــه با بـخت ســــیه درایـــن جـــهانم
خــــدایا برهــــمه بــودی تــــو درمان
ولـــی مـن چـهره ء درد نـهانـم
چـه سان گــویم که دل ویران سرا شد
نــدیدم در جهـــان غـــیراز زیـانـم
مـــراهــــم بـنــــده مــیدانی خــــدایا ؟؟!!!
مـــن امــا خـود ز این مــردم ندانـم
به جـــز حرمــان بمن چـیزی ندادی
کـه خــود راجـــزئی این مــردم بدانم
تو گوئی حــکم یـارب را رضــا باش
رضــا برجور تو؟!... من کی توانـم!!!
یــگانه حرف من یـارب ٫ تـو بشـــنو
نمی خــواهــــم درایــن دنیــــا بمـانم
نمی خـــواهـــم در ایـن دنیــــا بمـانم!!!!
چهارم بهمن ماه ۱۳۶۲ سه شنبه
ســروده فـرزانه شــیدا
[ ]
+
خـــزان
من آن شـــبگرد غــمگینم ، که غــم را زنـده مـی سـازم
به عشــق وعشــق ورزیــدن ، دلـــم را بــرده مـی سـازم
هـــمه بـــود ونبـــودم را ، بپـــای عـشــــق مــی بــازم
چــو اســبی سرکــش یــاغــی بــسوی عـشــق مـی تـازم
شــــدم آواره ء دشـــــتی ، زســوزء عـشــق پُـررازم
گُلـــی بــودم به یـک گلـــشن ، که بلـــبل بوده هــمرازم
کـنون تنـــها وغـــمگینم ، خـــزان را در،، ســـرآغــاز،،!!!!
خـــزان را کـاش مـی شــــد مــن ، زایــن دنیــا بــرانـدازم!
بــه اشـــکی از غـــمء رفـــتن ، برایـت قــصه مـی سـازم
چــو کـــوچ ایــن پــرســــتوها ، شـــده آغـــاز پـــــروازم
شـــده آغـــاز پـــــروازم !!!!
ســروده ء فـــرزانه شـــــیدا
خرداد ماه ۳/۳/۱۳۶۲
[ ]
+
.jpg)
