"مّی" دراين ويران ِ سامان ميزنيم
لیک با ٫" قلبی " ز ایران میزنیم!
در خرابات ِ دل ِ وامانده ای..
" سازی" از یک قلب ِ ویران میزنیم
کو بجوید این دل ما ، یار زیبا در " بهشت"!؟
ما کنار ؛ جوی آبی؛ " مّی " به باران میزنیم
"عاقبت" کی خواهد آمد (عاقبت جویان ) شویم
ما " مّی" خود را"کنون " در این " گلستان " میزنیم!
نزد یاران، صحبت از عرفان و مّی جانا مکن
گرچه درخلوتگه خود ( مّی ) فراوان میزنیم! !
لیکن آن گوشـی تواند مـحرم رازت شود
(( کو دهد سرشانه ای وقتی پریشان میزنیم!!!))
۱۳۸۸شهریور
سروده ی : ــــ* فرزانه شیدا/ f sheida*ــــ
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:54 توسط فــرزانـه شـــیدا
ــــ::.. من آن قوی ام...::ــــ
منم ...آری ...همان قوی سفید ِمانده در،
رنگ سیاهی های یک "بودن" !
به اوج یک زمان تار و بی فردا
که در آن " رنگ بودن ها" ،
اصالت های رنگی ،ازهمه رنگینه های "بودن خود را"
زخاطر برده در، اندیشه های تلخ نومیدی!..
بنام "زندگی" ... حتی ..." کسی بودن"
ندارد" حرمتی "از تلخی چشمان ِ " بدخواهی!"
من اما بر تن غمگین مردابی،
به نیلوفر سلامی میکنم از مهر..
ومی پرسم زاو ...احوال ِتلخِ روزگارش را
... سوالی چند...
که اینک درمیان اینهمه گلها...تو ای زیباترین گل،
مانده درمرداب تنهائی، بسی تنها
بگو با من ِزحال ِتلخ ِغمگینِِ "جدا بودن "....
سری از دیگران حتی سوا بودن....
وحتی بودنت را،دل سپردن...
تا فراموشی های بی مهری
..میان اینهمه "هستی وبودن ها"،
میان نرگس وآن لاله وگلهای دیگر نیز،
که آغوشی ز باغ زندگی ....روزی بر آنها بود ...
وپائیزی تن هریک، بسوی نامردای های بودن
رو به فرسودن ...
تنی پژمرده را درباغ ،
نمایش میدهد هرروز...!!!
بگو نیلوفرم.. بامن ... بگو ا ی مانده ی ِ" تنها" :
(همیشه "یکّه بودن" در جهانی را ... )!
وآن تنهاترین بودن میان اینهمه گلها!!
...چه حالی میدهد در " خلوت نیزار"
"" تنهائی؟؟!!""
منم چون تو.... به شکل دیگری
بازیچه ی این روزگار تلخ بی حرمت
وگرچه درتن زیبای قوئی...د ر سپیدی ها
تنی را میکشم در خلوت خاموش نیزاری.......
رها دردیدگان آنکه
""معنای رهائی"" را...
" نـمیدانـد "!!!
ولی این قصه میدانم
که من ، قوی سپید رفته از یادم،
و می بینم.،که دیگر رسم پرواز ی ...
به کوچ زندگانی درمیان اینهمه ،
چشمان باز وُخیره ای بر خاک
نمی گیرد دگر شوقی ...برای لحظه ای حتی...
به شوقی،آبی آن آسمان را ""یک نظر دیدن""!!
که دیگر درنگاه اینهمه انسان
که ""رنگ خاک ""را بهتر شناسد
ازهمه رنگینه ی دنیا
""بسی دل آشنا تر کرده بر رنگ سیاهی ها""....
دگر قوی سپیدی در " تنی آبی"
ندارد دیدنی در پهنه ی"" یک آسمان پرواز""!
و ای نیلوفر تنها....
کنون شاید دگر ختم ِ ، همه پروازهای
قلب روشن
بر دل ِ ،هر" قوی ِ" تنهائی ست!
ودر چشمان نیزاری ، که در زردی چهر خود
" هراس باد" را "هرلحظه میلرزد "!!!
من آن قوی ام ...
که میمیرم... به تنهائی ...به نیزاری!!!
فرزانه شیدا * ۲مهر- دوم مهر ۱۳۸۸
متن وموضوعی در رابطه با " زن"
بر شعر: من آن قوی ام...در سایت جاودانه ها:
javedane-ha.blogspot.com
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:48 توسط فــرزانـه شـــیدا